Susuyorum çünkü ben bunu daha önce demiştim hissine kapılıyorum..

***

Aslında hayatım, cam bir kavanozun içinde, benden bağımsız ama bana bağlı gibi görünen hayatların "bana ait" olduklarına inanmakla geçiyor.

Bazen aramızdaki şeffaf camı unutup, herkesi yanı başımda görüyorum.

Sonra bu yanılsamaya inanıyorum..

Yalnız değilmişim gibi. Ama düşecek olsam kimseye uzatamıyor elini..

O zaman, o camdan duvarların keskin soğukluğunu daha iyi hissediyorum..