Başkası adına utanmak diye birşey var. Başkasının sevgisizliğinden utanmak da..
Ben ikimize yeterim diye yalan söyledim. Öncelikle kendime, kabul. Neyim var ki ne kadarım ki boyumdan büyük laf etmişim, şimdi anlıyorum. Anlıyorum ve sana hakvermiyorum, yine-her zamanki gibi, hep olduğu gibi-  kendime kızıyorum, öyle böyle bir kızmak değil, içim yırtılacak gibi oluyor, nasıl tek kelime etmeden asaletle gidişime şaşıyorum,sen de şaşır istediğimden susuyorum, en düştüğün zamanlar bile beter ol diyemeyişimin sebebi bu. Hala nasıl bu kadar iyi kalabildiğimi gör, kendini daha da kötü hisset, sevgisizliğin beden bulmuş haline -hayranlıkla izleyerek istersen- bakmaya devam et aynada, yüzüne bak, kendi gözlerinin ta içine bak ve ben hiç bir şey yapmadan ezil, nokta kadar kal, istiyorum.
Eminim ki benden tek bir kötü laf duyduğunda mutlu olacaksın, hakettiğini almış olmanın huzuru kaplayacak içini ama sana bunu vermeyeceğim. Beni hatırladıkça burnunun direği sızlasın, kalbin acısın falan değil istediğim; içine öküz oturacak. Yaşayacaksın o hissi- ağırlığını tartabildiğin bir his, insan hayret ediyor emin ol -garip bir deneyim ama anlayacaksın. Ulaşamamıştım ya sana , neden bilmiyordun ama yapamamıştım hani, beni sana getirtmediğin yollarında çıkmaz sokaklara toslayacaksın.